Kızıl Atlılar

Akıyordu su  gösterip aynasında söğüt ağaçlarını.  Salkımsöğütler yıkıyordu suda saçlarını!  Yanan yalın kılıçları çarparak söğütlere  koşuyordu kızıl atlılar güneşin battığı yere!  Birden  bire kuş gibi  vurulmuş gibi  kanadından  yaralı bir atlı yuvarlandı atından!  Bağırmadı,  gidenleri geri çağırmadı,  baktı yalnız dolu gözlerle  uzaklaşan atlıların parıldayan nallarına!  Ah ne yazık!  Ne yazık ki ona  dörtnal giden atların köpüklü boynuna bir daha yatmayacak,  beyaz orduların ardında kılıç oynatmayacak!  Nal sesleri sönüyor perde perde,  atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde!  Atlılar atlılar kızıl atlılar,  atları rüzgâr kanatlılar!  Atları rüzgâr kanat...  Atları rüzgâr...  Atları...  At...  Rüzgâr kanatlı atlılar gibi geçti hayat!  Akar suyun sesi dindi.  Gölgeler gölgelendi  renkler silindi.  Siyah örtüler indi  mavi gözlerine,  sarktı salkımsöğütler  sarı saçlarının  üzerine!  Ağlama salkımsöğüt,  ağlama,  Kara suyun aynasında el bağlama!  el bağlama!  ağlama! Şiir: Nazım Hikmet Müzik: Arif Kemal