Var ey gönül

Var var ey gönül, yüreğimi sen yâre kıldın Bu aşk oku ile ciğerimi sad-pâre kıldın Bir hûb sûreti kanda görürsün, alınırsın Bu hûyun için ben za‘îfî bîçâre kıldın Mecnûn gibi âh eyledim, elim işe varmaz ‘Aşk ile gönül, uş beni âvâre kıldın Vallâh ey gönül, ‘aşk ile hûblar bâzârında Beni bırakıp ‘aşk ile sen kenâre kıldın Bu ‘aşk ile ben o dem yanında haberin yok Dâ’imâ gönül, meylini sen hûblara kıldın Var var ey gönül yüreğimi sen yâre kıldın Bu aşk okuyla ciğerimi sad-pâre kıldın Var ey gönül hâlımı sor aşk ile yandım Gel ey gönül derd ile dermân yaraşır mı? Aşk olmayıcak insâna insan yaraşır mı? Gel gel ey gönül aşka niçin inkâr edersin Aşkı koyuban dahi niye inkâr edersin Sözü ko fâriğ ol Kaygusuz Abdâl Bu sözden açılır bunca kîl u kâl Gönül Hakk'ın evidir bî-gümân bil Dudag anın kilididir dili dil