Şafak Türküsü

​ Beni burada arama, arama anne  Kapıda adımı, adımı sorma  Saçlarına yıldız düşmüş  Koparma anne, ağlama.  Kaç zamandır yüzüm traşlı  Gözlerim şafak bekledim  Uzarken ellerim kulağım kirişte  Ölümü özledim anne...  Yaşamak isterken delice!  Ah.. verebilseydim keşke  Yüreği avcunda koşan her bir anneye  Tepeden tırnağa oğula ve kıza kesmiş  Bir ülkeye armağan  Düşlerimle sınırsız  Diretmişliğimle genç  Şaşkınlığımla çocuk devrederken sırdaşıma  Usulca açıverdi yanağımda tomurcuk  Pir sultan'ı düşün anne, şeyh bedretinn'i  Börklüce'yi Torlak Kemal'i...  Insanları düşün anne!  Düşün ki yüreğin sallansın,  Düşün ki o an güneşli güzel günlere inanan  Mutlu bir yusufcuk havalansın...  Beni burada arama, arama anne  Kapıda adımı, adımı sorma  Saçlarına yıldız düşmüş  Koparma anne, ağlama.  Yani benim güzel annem  Ala şafağında ülkemin yıldız uçurmak varken  Oturup yıldızlar içinde kendi buruk kanımı içtim  Ne garip duygu şu ölmek?  Öptüğüm kızlar geliyor aklıma,  Bir açıklaması vardır elbet giderken darağacına...  Geride, masa üstünde boynu bükük  Kaldı kağıt kalem.  Bağışla beni güzel annem  Uğur tadında bir mektup yazamadım diye kızma bana.  Elleri değsin istemedim  Gözleri değsin istemedim  Ağlayıp kokluyacaktın  Belki bir ömür taşıyacaktın koynunda.  Yaşamak ağrısı asıldı boynuma, oysa türkü tadında yaşamak isterdim...  Ölmek ne garip şey anne!  Bayram kartlarının tutsaklığından aşırıp bayramı,  Sedef katmal bir kutu içinde, vermek isterdim çocukların ellerine.  Sonra, sonra benim güzel annem  Damdan düşer gibi(!), vurulmak isterdim bir kıza...  Gecenin kıyısında durmuşum, kefenin cebi yok  Koynuma yıldız doldurmuşum, koşun çocuklar koşun  Sabah üstüme üstüme geliyor!  Kısacası güzel annem,  Bir çiçeği düşünürken ürpermek yok,  Gülmek, umudetmek, özlemek...  Ya da mektup beklemek, gözleri yatırıp ıraklara...  Ölmek, ne garip şey anne!  Artık duvarlari kanatırcasına tırnağımla  Şaşkın umutlu şiirler yazamıyacağım!  Mutlak bir inançla gözlerimi tavana çakamıyacağım,  Baba olamayacağım örneğin!  Toprak olmak ne garip şey anne...  Ölmek ne garip şey anne...  Uçurumlar ki sende büyür  Dağdır ki sende göçer  Ben bayrak derim çiçek derim  Çam diplerine açmış kanatlarını kozalak derim  Gül yanaklı çocuğa benzer  Yinede oğlunu yitirmek kim bilir ne garip şey anne!..  Her kavgada ölen benim,  Bayrak tutan, çarpışan...  Her kadın toprağı tırnaklıyarak doğurur beni.  Özlem benim, kavga benim, aşk benim...  Bekle beni anne, bir sabah çıkagelirim  Bir sabah anne bir sabah  Acını süpürmek için açtığında kapını  Bir sabah anne bir sabah  Acını süpürmek için açtığında kapını  Adı başka, sesi başka  Nice yaşıtım koynunda çiçekler, çicekler içinde bir ülke getirirler...