Sebahat abla

Kahvenin önünden Şöyle salınıp geçerken Hayat dururdu sanki Zamana değmeden Bulaşır neşesi Konuşup söylerken Dağılırdı gam keder İnsanın kalbinden Mahallenin sevgilisi Kadeh gibi çınlar sesi Yaz kış açık penceresi Ah, Sebahat Abla Patiskadan perdeleri Rüzgar taşır etekleri Saksıları, çiçekleri Ah, kokuyor hala  Çamlarına vururken Batan güneşin rengi Radyoda ince saz Söyler kalptekini Ne ruhun esrarı Ne aşkın kudreti Herkes öder gün gelir Payına düşeni Mahallenin afilisi Siyah meşinden ceketi Yara gibi gülümserdi Ah Eşref Abi Rakıyı susuz içerdi Sebahat ablayı sevdi Ortalığı duman etti Ah Eşref Abii İkisi de sahipsizdi Kimse bilmez neden bitti Kavuşmadan kaderleri Bu şarkı bitti Söz: Murathan Mungan Müzik: Pantelis Thalassinos-Krata Gia To Telos