İki Can Fidan

Fidan kadın sabahları tan atanda kalkardı Kuru azık çıkın eder, sol koluna bağlardı Kocasını uyandırır urbasına dolandırır Kasasına kamyonetin ilk önce o atlardı Yollara aşıp, sular geçer, bir çiftliğe varırdı Karnında bebesiyle iki can Çırpındı, çırpındı kayboldu fidan Sağ çıktı ya Halil azgın sulardan Fidansız, bebesiz, şu dünya zindan Yan Halil'im yan, sen kaderine yan Yağmura niye yağdın denir mi? Haşa Sorulur mu dereye niye taştığı Kamyonun suya niye uçtuğu Böyledir hayat Mevsimler gelir, mevsimler geçer ellerimizden Hem ayazda, hem sarı sıcaklarda dökülür terimiz Bir mevsimliktir umudumuz İlkbahar, yaz bükülür belimiz İş gelir, iş gider Mevsim gelir, mevsim gider Sonbahar, kış doğrulmaz belimiz Eteklerimiz görmez üç kuruş Mecbur hayattır bizimki Yan Halil'im yan, sen kaderine yan Hele kalk yerinden, hele bir uyan Niye susmuyor yüreğin Halil Çırpı deresi Fidan'ı gömdü, iki can Yüreğin niye gömmüyor acıyı Sessiz isyanın göğüs kafesini parçalayacak, niye Mecbur hayat öyle mi, kader öyle mi Ne kaderi Halil, ne kaderi Ne yağmur, ne sel, ne boran Ne hastalık, ne karnında taşıdığı can Yokluk beter zulümdür, açlık ölümdür Mecbur çalışacak Halil, mecburdu Fidan Yüreğin soruyor Halil, yüreğin soruyor Kimdir bizi bu hayata mecbur eden Kimdir Halil kim Ceylan pınarda damlar, yüneşe uzanırlar Bebeleri sütsüz, etsiz doymadan boylanırlar Çırpı deresi de coşar kara bulut altında Kamyon işe insan taşır, onüç onbeş yaşında İnsan istif edilmiş o kamyon uçtu nehire Halil'im çare aradı, boşa döndü yakardı Fidan'ım çırpındı suda vermeden iki canı