Dîlbera min rûnist
Dîlbera min rabû
Weke hinek tist
Jê ve xuya bû
Wê parsekî hist
Bi çav û birû
Axê vemalist
Û çû.
Min da dû
Nêzîkî tenist
Bûm û min got û;
Êdî bes, te kust
Vî dilê zarû.
Go; “deng me ke hist!…
Bilezîne zû.”
Ez û yara şeng
Çûn ber çemekî
Rawestan li teng
Hêsîn kemekî
Têde rengareng
Gulên bîhneki hebûn.
Go qeşeng;
Ew yara bengî
“be hîs û be deng
Divê mêzeki
Wî marê li çeng
Marê koreki
Ji kemê bi ceng
Min d’vê berzekî
Ev bergeha ha
Wargehê min e
Tevî mi ji te ra
Bex; û mizgîn e
Marî ji kema
Hanê derine
Bikuje bila
Êdî nemîne
Wê gav ev sînga
Sor û spî ne
Ji cotikên memka
Ji xwe r’hilîne
Bide ber geza
Xwe pê vejîne
Serm e, zilam î
Ji pey min ve be
Êdî b’temamî
Evin ne ew e
Ku d’kî beyanî
Ma b’çav û dev e
Bengî û ram î?
Minji dil da te
Ser vî meqamî
Dilpiritî me.
Tu bo min qam î
Lê, çikim nezan?
Xisim û xam î?”
Dile rebeno
Rebeno dilo

Bi jan û kovan
Bi xem û kulo
Me go, “carekî
Biçêjin wilo
Ji evîna xwes”
Evînê çilo
Anî serê me?
Jinê l’me sêlo
Kir bi xetere

Dîlo rebeno.
Rebeno dilo!
Nasît û nezan
Bi derd û kul!